6/7>>หกทับเจ็ด~*

ฉันอยากฝากบทกลอนนี้เอาไว้ให้เพื่อน ยามคิดถึงกัน

แด่

6/7

เพื่อนของฉัน ในห้องเรียน หกทับเจ็ด

เป็นห้องที่ แสนน่ารัก น่าอิจฉา

ใครเดินผ่าน จำต้องชม ทุกเพลา

ทำไมหนา ห้องห้องนี้ ซกมกจริง
ฉันอยากบอก ทุกคนว่า รักมากมาย

ตราบชีพวาย เป็นเพื่อน ร่วมทุกข์เสมอ

แต่ฉันรู้ มันคงยาก จะพบเจอ

เพราะพวกเธอ มีหนทาง ต่างกันไป
ถึงยังไง ก็ตามแต่ ห้ามลืมกัน

มาเข้าฝัน ก็ยังดี นะเหอเหอ

มาแวะเวียน เยี่ยมกันบ้าง นะพวกเธอ

ที่นัดเจอ ก็ที่เดิม เอ็มเอสเอ็น

อยากขอบคุณ ทุกๆสิ่ง ที่ทำมา

เคยร่วมหา และฝ่าฟัน เคียงบ่าไหล่

งานทุกสิ่ง ล้วนผ่านพ้น ไม่บรรลัย

ก็ขอให้ โชคดีดี นะเพื่อนเอย

ถึงเวลาแล้วสินะ
.

.

.

ต่อจากนี้ก็คงจะไม่มีอีกแล้ว เพราะต่างคนก็ต่างต้องแยกจากกันไป ก้าวไปสู่หนทางของตัวเอง
ฉันขอขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา
มันทำให้ฉันได้รู้แล้วว่า ค่าของคำว่าเพื่อนมันมีค่ามากมายเพียงใด
ถึงเวลาของพวกเราเราจะจบไปแล้ว แต่เวลาของคำว่าเพื่อนนั้นไม่มีวันจบ
ขอให้ทุกคนจงโชคดี เอ็นติดกันทุกคน
รักและห่วงเพื่อนเสมอ